lynn's profilelynn's spacePhotosBlogGuestbook Tools Help

Blog


    December 18

    เราอัพสเปซกันเป็นปีๆ555

    วันนี้ว่างๆเลยมาลองทำอะไรที่ไม่ได้ทำนานมาแล้วก็คือ การอัพสเปซนั่นเอง
          ปีนึงผ่านไปแต่อะไรหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเรา คนรอบข้างและสังคมเปลี่ยนไปไม่น้อยเลย
    ตัวเรา : เปลี่ยนจากนักเรียน เป็นคนทำงาน แต่ในไม่ช้าอาจจะเปลี่ยนเป็นนักเรียนอีกครั้ง555(ม่รู้จะได้ไปรึเปล่า)
    คนรอบข้าง : ส่วนมากก็เพื่อนก็เปลี่ยนในทำนองเดียวกัน เรียน ทำงาน แต่งงาน
    สังคม : จะว่าไปคลอนแคลนๆ(เปลี่ยนรัฐบาลอีกแระ)555 เริ่มซีเครียดแระ เปลี่ยนเรื่องๆ
          ตอนนี้คำที่พอจะอธิบายได้ดีที่สุดก็คงเป็นคำว่า เรื่อย...เรื่อย...แต่ความเรื่อยๆนี้มันก็ไม่ควรจะอยู่นานนัก พยายามจะหาสิ่งใหม่ๆทำ เรียนรู้ ถีบตัวเองต่อไป
     
     
    โลกกว้าง เคว้ง...  
    January 26

    เพื่อนเก่า

    ดีใจจังเมื่อหลายวันก่อนเพิ่งได้คุยกับเพื่อนเก่ามั่กๆ สมัยมัธยมต้นเลยอะ เลยได้รู้ว่า พวกเค้ายังติดต่อกันอยู่เลย มีเราคนเดียวที่ติดต่อไม่ได้เพราะย้ายบ้าน
     
    หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป ชีวิต นิสัย ความคิด  บางคนมีลูกแล้ว บางคนทำงานแล้ว
    แต่ไม่ว่ากาลเวลาจะทำให้ทุกๆอย่างเปลี่ยนปลงไปขนาดไหน แต่ความเป็นเพื่อนก็ยังคงเดิม
     
    ความทรงจำดี บรรยากาศเดิมๆและความสุขในตอนนั้นหวนคืนมาอีกครั้ง ทั้งตอนนั่งเรียน คุย เล่นด้วยกัน สิ่งเหล่านี้ไม่ได้จางหายไปเลย มันยังคงอยู่ในใจเราจริงๆไม่ได้เป็นแค่คำสัญญาที่ให้ไว้แก่กันละกันตอนจากลา
     
     
    และอีกไม่นานพวกเราจะนัดรวมตัวกันอีกครั้ง
     
    ดีใจที่จะได้เจอเพื่อนๆและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
     
     
    ว่างๆลองโทรกลับไปหาเพื่อนเก่าดูสิแล้ว     จะรู้ว่าเพื่อนไปได้จากเราไป
    January 10

    หัวข้อการพูดคุย ทำไงดี

     

    ข้อความ

    ทำไงดี
    กว่า จะอัพอีกรอบก็ปาไปเกือบปีเชียวอะ
     
    ปี 4 แระ รู้สึก สภาพจิตใจมันไม่ปกติ ไม่อยู่กับร่องกับรอบไงไม่รู้
    เหมือนลอยๆ นิดนึง ประมาณว่าไม่รู้ว่าวันนี้กูจะทำอะไรกับชีวิตดีวันนี้  ไม่มีแผน ไม่ค่อยได้เรียน ไม่ได้เจอเพื่อน บางทีไปมหาลัยเฉยๆโดยไม่รู้ว่ามาทำไม 
    มันเหมือนกับเจอที่โล่ง ไม่รู้ทิศทาง  ไม่มีทางบังคับ ไม่มีป้ายบอกทางอีกต่อไป ทางไหนคือทางที่ถูก สิ่งที่ตัวเรากำลังก้าวต่อไปนี่หรือคือ สิ่งที่ใช่
    แล้วถ้าเราเสียเวลาไปกับสิ่งที่ไม่ใช่ มันก็จะทำให้เรามีเวลากับสิ่งที่ใช่สำหรับเราน้อยลง ทำยังไงดี ทำยังไงดี เศร้า อยากจะร้องไห้
     
    การอยู่โดนไม่ได้ทำอะไร ทำไมมันช่างเลวร้าย ทำให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ขึ้นทุกทีๆ ไม่อยากเป็นยังงี้เลย อ่อนแอว่ะ
    March 22

    หลุดออกนอกกรอบของเวลา

            จริงๆแล้วสิ่งยิ่งใหญ่บนโลกที่กำหนดควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างก็คือ เวลา เวลาเดินของมันไปเรื่อยไม่มีวันหยุด คนที่เหนื่อยกับมัน ท้อแท้ และเริ่มคิดว่าเราไม่เห็นต้องวิ่งตามมันเลย ก็หยุดสิ หยุดพัก นั่งไปเรื่อยๆ ไม่เห็นต้องแคร์ใครเลย แต่มันไม่ได้หยุดจริงๆ เวลายังคงเดินต่อไป
    เราเคยคิดที่จะหยุดเวลาเหมือนกันโดยความคิดต่างๆง่ายๆ เช่นคิดว่าถ้าเราหยุดโลกไม่ให้หมุนได้(สมมตินะ) เพราะที่โลกหมุนเลยทำให้เวลาหมุนไปเจอวันใหม่เรื่อยๆ แต่ลองถามน้องดู น้องซึ่งเรียนสายวิทย์ตอบอย่างวิทยาศาสตร์ว่า แล้วถ้าหยุดโลกได้จริงแต่นิวนั่งยานอวกาศกลับไปทางที่โลกหมุนมามันจาทำให้นิวอ่อนลงไหม หรือไม่ก็คิดว่าสามารถหมุนโลกกลับได้อีกคิดว่าทุกอย่างจาหมุนกลับไปเมื่อก่อนไหม อืม คำถามเรากลายเป็นคำถามโง่ๆไปเลย
            เวลายังคงดำเนินไป เพื่อรอดูซิว่าจะมีใครเบื่อ ท้อแท้ ลิ้นหวังกับชีวิต มีคนคิดสั้นรึป่าว เวลาก็คือตัวตัดสินว่าเราจะอยู่บนโลกใบนี้ได้หรือไม่ และอยู่ในสภาพอย่างไร เพราะฉะนั้นคนที่นั่งไปเรื่อย แล้วคิดว่าไม่เหนเปนไรกูไม่ยึดติดกับเวลา ไม่ใครมาบังคับได้ คิดใหม่เพราะยังไงก็ติดกับเวลาอยู่ดีเพราะ ตัวคุณหมุนไปกับเวลาถึงแม้ว่าใจจะไม่หมุนก็ตาม หนังเริ่มเหี่ยว กระดูกผุ ไขข้อเสื่อม ไม่มีประโยชน์  สู้อยู่ต่อสู้กับมัน สร้างสรรค์ให้ชีวิตตัวเองมีคุณค่า ให้เวลามันเห็นว่าเราสามารถผ่านมันไปได้เรื่อยๆ ด้วยดีด้วย ดีกว่า
    แต่ถ้าใครคิดวิธีหลุดออกนอกกรอบของเวลาได้แล้วยินดีด้วยนะ (อันนี้ดีใจด้วยจริง)
     
    March 09

    ไม่เค้ย ไม่เคย

    แหะ แหะ วันนี้ไปถ่ายรูปที่รังสิตมา ไม่รู้นึกไงเหมือนกัน ตลกดี ไม่เคยทำอะไรแบบนี้นะนี่ เขิลล์
         มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มีที่สวบงามตั้งหลายที่นะ ทั้งที่รังสิตและท่าพระจันทร์ เพื่อนน่าจะลองทำแบบนี้ดูบ้าง แล้วเพื่อนๆจารู้ว่าการถ่ายรูปบางทีทำเอาเหนื่อยเหมือนกัน แต่ตลก สนุกดี แถมเพื่อนๆอาจจะได้รูปสวยๆด้วยนะ
    January 31

    เชียงใหม่เจ้า ~~~~

         ทริปนี้เหนื่อย หลากหลายรสชาติดี นี่ถ้าหนาวกว่านี้จาดีมาก ไปตั้งหลายจังหวัดและหลายวัด ไปตั้ง 5 จังหวัด แต่เหมือนไปแตะเฉยๆนะ ถึงจังหวัดนึงลงไปเดินยังไม่ทันหายใจขึ้นแระ     
    คนไหนไม่สบายก้แย่เพราะขึ้น-ลงรถเป็นว่าเล่น ร่างกายปรับตัวไม่ทัน
        ทริปนี้ที่ประทับใจก้คือทำให้สนิทใกล้ชิดกับคนอื่นที่เราไม่รู้จักมากขึ้น ทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน ทั้งเรียน กินข้าว ...... และ.....ร่วมกัน (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) รู้จัก อาจารย์ พี่ๆ เพื่อนๆ และน้องมากขึ้น ทำให้รู้ว่าการเรียนนอกสถานที่มันเรียนรู้อะไรได้หลายอย่างจริงๆ ทั้งความรู้นอกห้อง วิถีชีวิต นิสัยคน เข้าใจกันมากขึ้นสนิทมากขึ้น  สนุกจริงๆ
     
    ปล. อาจารย์อดิศร น่ารักมาก พุงกลมๆ แก้มยุ้ยๆ เล่นมุกแป๊กนิดนึงด้วย
    อีกนิด ดีใจจังที่สนิทกับรุ่นพี่ทุกคนมากขึ้น พี่ประหวัดน่ารักทุกคนเลยโดยเฉพาะ (...)ละในฐานที่เข้าใจ ดีใจที่ได้รู้จักพี่ทุกคน
    December 26

    คิดจริงจังเรื่องแฟน ความรักกันแค่ไหน

       ทำไมฟังใครๆรอบตัวคิดเรื่องแฟน ความรัก กันจริงจัง จัง คือไม่รู้สิ ยังคิดเรื่องนี้ไม่มีหลักการหรืออุดมการณ์ไรมาก ไม่จำกัดว่าถ้าใช้คำว่าเป็นแฟนกันแล้วต้องปฏิบัติแบบนี้ เขยิบขั้นขึ้นมา แต่ถ้าไม่เป็นก้ทำอีกแบบหนึ่ง สำหรับเราเราว่าเรื่อยๆดีกว่า ปล่อยไปตามธรรมชาติ
       และคิดถึงขนาดแต่งงานกันยัง แบบถ้าคบคนคนนึงอยู่ คิดขนาดที่จะแต่งงานกับคนนี้ยัง (นะตอนนี้นะ) เราคิดว่าถ้าเป็นเรา เรายังไม่คิดเรื่องขนาดจะแต่งงาน เราคิดว่ายังเรื่อยๆอยู่ ยังเด็กอยู่อะ มันยังเป็นเรื่องที่ไกลตัว การตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันกะใครคนนึงทั้งชีวิตมันเป็นยากนะ ไม่รู้สิ
     
     
                                                                                                                                                                         จาก เดะอิโนเซ้น
     
    November 09

    ฮ้ะฮ้ะ ผู้พิชิตภูกระดึง

         ทริปนี้เป็นการปีนเขาอย่างจริงจังครั้งแรก ไปกัน 7 คน แต่ไงไม่รู้พอถึงจุดหมายดันโผล่มาอีกสอง รวมมสมาชิกอย่างงงๆแล้วเป็น 9 คน ตอนขึ้นก้เหนื่อยๆสลับกับเมื่อยๆ แต่ใครจารู้ หญิงประวัติอย่างเราเนี่ยขึ้นภูโดยระยะเวลาแค่ 4 ชั่วโมงกว่าๆ ระหว่างทางขึ้นก้แตกต่างไป บางทีก้เดินเรื่อยๆ มีขึ้นบ้าง ชันบ้าง และก็มีแบบชันที่สุดต้องปีนเลยก้มี นอกจากนี้ถ้าใครขึ้นภูครั้งแรกก็อาจประหลาดใจกับราคาอาหารและเครื่องดื่มที่ขึ้น ซำละ 5 บาท และชั้นบนสุดอาหารราคา 40-50 บาท น้ำเปล่าที่ขายขวดละ 5 กลายเป็น 15 และเป็บซี่ลิตร 70 บาท แต่ก้เข้าใจเมื่อเจอกับพี่ลูกหาบที่กำลังแบกถังแก๊ส 32 โล และน้ำขวดใหญ่สองแพ็ค ตอนขึ้นถึงชั้นบนสุดก็ดีใจ แบบคิดว่ากูไม่ต้องขึ้นต่อไปอีกแล้วถึงแล้วประมาณนี้ ข้างบนก็มีอะไรให้ดูหลายอย่างอยู่นอกจากดู พระอาทิตขึ้น-ตกแล้ว ข้างบนก็มีน้ำตาอยู่หลายที่  
      
         การปีนเขาครั้งแรกก็เหนื่อยเอาการ แต่ก็สนุกไปอีกแบบ ได้รู้จักเพื่อนเพิ่มมากขึ้น( ทั้งเชิงกว้างและลึก ) มีทั้งบรรยากาศดีและ...ผสมกันไป อ้อลืมได้เห็นพลังหนุ่มด้วยว่าเป็นไง หนุ่มจนหมอบไปเลย ครั้งหน้ายังไม่เข็ดแต่ขอเป็นที่อื่นดีกว่า ดูวิวที่อื่นบ้างสวยๆ
     
    ป.ล. ใครสนใจสมัครเป็นลูกหาบที่ภูก็ดีนะ เค้ากำลังขาดแคลน อิอิ